Platform over interieur- & exterieurschrijnwerk
De passie voor het vak overbrengen lukt beter als je er ook zelf hebt ingestaan. Sven Arys werkte elf jaar in de sector, tot hij de kans kreeg om in het Óscar Romerocollege de praktijkleerkracht op te volgen die hem vroeger had opgeleid. Eenentwintig jaar later staat hij nog steeds met veel enthousiasme voor de klas, en plaatst hij duale leerlingen bij oud-leerlingen die intussen zelf bloeiende bedrijven runnen.
“Ik heb veel aan mijn praktijkervaring”, vertelt praktijkleerkracht Sven Arys. “Zes jaar lang werkte ik voor een schrijnwerker die alles deed, van de wijnkelder tot het dak. Daarna werkte ik een aantal jaar voor de NMBS. Ik heb nog wengé parket gelegd in de oude bardancing- en restaurantwagons, en werkte interieurontwerpen van architecten op ware grootte uit voor ze in productie gingen. Als je niet zelf in het werkveld hebt gestaan, is het volgens mij heel moeilijk om een praktijkvak te geven. Je moet wat je vertelt ook kunnen demonstreren, anders doorprikken leerlingen dat meteen. Anderzijds is het wel een uitdaging om handelingen die voor jou zo vanzelfsprekend zijn, goed uit te leggen. Je mag geen enkele stap overslaan, want voor hen is die ene kleine stap een brug.”
Hij ziet zich als leerkracht niet snel de voeling met het bedrijfsleven verliezen. “Ik kom wekelijks in bedrijven, en dat is voor beide partijen waardevol. Ik pik er veel op, maar breng op mijn beurt ook inzichten binnen. Bovendien scholen we ons voortdurend bij. Op dit moment volg ik bijvoorbeeld een opleiding Korpus bij Vlecad omdat we er op school mee gaan werken. We kozen voor dat pakket omdat heel wat bedrijven waar we leerlingen plaatsen er ook mee werken. Zo zijn de leerlingen daar goed op voorbereid.”
Het is niet de enige samenwerking met sectorbedrijven. “Dewalt, Klingspor, Gyproc en Rectavit komen hier demonstraties en workshops geven,” vertelt Arys, “en we gaan langs bij Engels om met HI-MACS te leren werken. Ze proeven ook van augmented en extended reality, dus we zorgen er zeker voor dat ze mee zijn met de laatste evoluties. Al hebben we niet de tijd om alles diepgaand te behandelen.”
Arys werd in 2023 door onderwijsmagazine Klasse verkozen tot leerkracht van het jaar. Het was de eerste keer dat een praktijkleerkracht die titel kreeg en dat heeft heel wat losgemaakt in en om de school. “We kregen heel wat schenkingen van bedrijven, zo hebben we zelfs wengé in onze goed gevulde houtloods liggen. Stad Dendermonde schenkt regelmatig gerooide stammen aan de school, en we kregen ook al verschillende stammen uit een privébos. Als tegenprestatie maakten de leerlingen er een bank uit die na de opencampusdag een plaatsje zal krijgen bij de schenkers.
Op het feest van Sint Jozef, de patroonheilige van de schrijnwerkers, komt er elk jaar een mobiele zagerij langs op school. Dan leren de leerlingen van de tweede graad alles over het zagen, stapelen en drogen van hout. Na het droogproces gaan ze aan de slag met hout dat ze zelf hielpen verzagen.”
Scholen hebben die schenkingen vandaag broodnodig. Met houtprijzen die de pan uit swingen, is het voor ouders niet altijd haalbaar om hun kind nog een grote eindproef te laten uitvoeren. “Tegenwoordig maken de leerlingen een kleine individuele proef en schakelen we ze daarnaast in bij gezamenlijke projecten. Zo maakten we bijvoorbeeld al een grote vergadertafel voor een bedrijf dat hout schonk, en bankjes voor de speelplaats van een andere campus.”
Dergelijke projecten hebben een interessant neveneffect: het brengt leerlingen dichter bij elkaar. “Leerlingen Latijn zijn onder de indruk als ze hun medeleerlingen aan het werk zien. In de plaats van een minderwaardigheidsgevoel is er een soort fierheid gekomen”, zegt Arys. “Ook in de leraarskamer wordt niet langer neergekeken op praktijkleerkrachten. Klasse heeft daar een grote rol in gespeeld, en ook de RTC’s, Constructiv en Woodwize leverden een grote bijdrage aan de opwaardering van het praktijkonderwijs.”
Uiteraard zijn er ook uitdagingen. Zo werd er de voorbije jaren stevig beknibbeld op praktijkuren. “Doordat er meer moet worden ingezet op algemene vorming, gingen we van achttien naar veertien praktijkuren. Als je dat extrapoleert naar hun hele traject, komt het neer op een jaar fulltime werken. Uiteraard voelen bedrijven dan ook dat stagiairs en duale leerlingen minder kunnen dan vroeger. Bovendien veranderen de leerplannen voortdurend, en niet altijd op de meest logische manier. Ons team blijft traditionele technieken integreren in de lessen, ook al zitten ze niet meer in de eindtermen. Wij vinden dat onze leerlingen ze nodig hebben om goed te kunnen meedraaien in bedrijven. Gelukkig trekken we als vakgroep aan hetzelfde zeel en worden we daarin gesteund door onze directie.”
Het Óscar Romerocollege is een van de weinige scholen die duaal leren niet heeft afgebouwd, nu leerlingen hun diploma niet langer na het zevende, maar na het zesde middelbaar krijgen. “Zo’n zevende jaar blijft enorm waardevol. Het geeft leerlingen de kans om nog wat te groeien, om onder de vleugels van de school broodnodige praktijkervaring op te doen. Voor hun diploma maakt het geen verschil, maar we proberen hen wel zoveel mogelijk bijkomende attesten mee te geven die een meerwaarde hebben op de werkvloer.”
“Dag na dag proberen we als praktijkleerkrachten de gulden middenweg te vinden tussen de leerplannen en wat we zelf waardevol vinden”, besluit Arys. “Ondanks het tijdstekort willen we onze leerlingen nog altijd een sterke basis meegeven, en vooral het gevoel geven dat ze goed voorbereid het werkveld intrekken. Het is een uitdaging, maar als ik leerlingen plaats bij oud-leerlingen die intussen zelf een bloeiend bedrijf hebben opgebouwd, voel ik hoe waardevol ons werk is.”
